Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

... Ο αναρχικός τρομοκράτης Μαρκ Τουέιν ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Όταν μια σειρά από πολιτικά πρόσωπα
πατάνε τη νάρκη της... ασχετοσύνης


Γράφει ο Χρήστος Ξανθάκης

Πολύς λόγος έγινε για τον Μαρκ Τουέιν αυτή την εβδομάδα. Πήγε κι ήρθε το όνομα του Αμερικανού συγγραφέως στα χείλη ουκ ολίγων πολιτικών. Και καλά του Τσακαλώτου, ο άνθρωπος διατηρεί μια ιδεολογική συγγένεια (τυπική έστω…) με τον εκλιπόντα. Οι υπόλοιποι που τον πιάσαν στο στόμα τους (Κικίλιας, Λοβέρδος, Θεοδωράκης), κατάλαβαν με τι φίδι είχαν να κάνουν; Με τι αναρχικό, με τι επαναστάτη, με τι τρομοκράτη (να το γράψω και με κεφαλαία: ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗ) πήγανε και μπλέξανε; Ή μήπως νόμιζαν ότι ο Τουέιν ήταν κάποιο αγαθό τυπάκι που έγραφε βιβλία για παιδιά του στυλ Τομ Σόγιερ και Χάκλμπερι Φιν; Ε λοιπόν, σας έχω εκπλήξεις παλικάρια μου: Καλύτερα να τσιτάρατε Μπακούνιν και Κροπότκιν παρά Τουέιν! Τόσο ανατρεπτικό στοιχείο ήταν ο σπουδαίος Αμερικάνος γραφιάς. Και δια του λόγου το αληθές, παραθέτω απόσπασμα από το βιβλίο του «Ένας Γιάνκης του Κονέκτικατ στην αυλή του Βασιλιά Αρθούρου». Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν:

«Κι ήταν όλοι αυτοί οι απελεύθεροι μαζεμένοι πρωί πρωί για να δουλέψουν στο δρόμο του αφεντικού τους, του επισκόπου, τρεις μέρες ο καθένας, δωρεάν, κάθε αρχηγός έκαστης φαμίλιας και κάθε γιός έκαστης φαμίλιας, τρεις μέρες ο καθένας κι άλλη μια μέρα πάνω κάτω για τους υπηρέτες τους.


Ήταν σαν να διαβάζεις για τη Γαλλία και τους Γάλλους πριν από την παντοτινά αξιομνημόνευτη και ευλογημένη Επανάσταση, που ξεφορτώθηκε χίλια χρόνια τέτοιων κακουργημάτων με ένα παλιρροϊκό κύμα αίματος. Ένα και μοναδικό κύμα, μπας και πατσίσουνε το χρέος, με μισή σταγόνα αίμα για κάθε κουβά ολόκληρο που είχε στάξει από τα ατέλειωτα αργά βασανιστήρια του λαού στη διάρκεια δέκα αιώνων μιζέριας και ντροπής και αδικίας που μόνο με την κόλαση την ίδια μπορούν να συγκριθούν.

Υπήρχαν δύο “Τρομοκρατίες”, αν το θυμηθούμε και το σκεφτούμε καλά. Η μία συνοψιζόταν σε φόνους εν βρασμώ ψυχής και η άλλη σε φόνους εν ψυχρώ. Η μία διήρκεσε ολίγους μήνες μόνο, η άλλη διήρκεσε χίλια χρόνια. Από τη μία χάσανε τις ζωές τους δέκα χιλιάδες άνθρωποι, από την άλλη εκατό εκατομμύρια άνθρωποι. Κι ωστόσο τρέμουμε όλοι τη “φρίκη” της μικρής Τρομοκρατίας, της στιγμιαίας Τρομοκρατίας σα να λέμε. Τι είναι όμως ο γρήγορος θάνατος στη γκιλοτίνα, μπροστά στον θάνατο εφ’ όρου ζωής από την πείνα, το κρύο, τις προσβολές, την απονιά και την θλίψη; Τι είναι ο γρήγορος θάνατος από έναν κεραυνό, μπροστά σε έναν θάνατο από σιγανή φωτιά όταν σε έχουν σουβλίσει;

Σε ένα κοιμητήριο μιας τυχαίας πόλης θα μπορούσαν εύκολα να χωρέσουν όλα τα φέρετρα όσων θανατώθηκαν στην βραχεία Τρομοκρατία, σε αυτή την Τρομοκρατία που έχουμε όλοι εκπαιδευτεί να την τρέμουμε και να τη θρηνούμε. Αλλά η Γαλλία ολόκληρη δεν θα μπορούσε να χωρέσει τα θύματα της παλαιότερης και πραγματικής Τρομοκρατίας. Αυτής της αδιανόητα πικρής και άθλιας Τρομοκρατίας που κανείς μας δεν διδάχθηκε να αντιμετωπίζει στο μέγεθος ή στην οίκτο που της αξίζει…»
---
---
*

... αιχμές - για ΕΡΤ και γκρίζα διαφήμιση ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

@ Δημοσιογράφος ραδιοφώνου δίνει ραντεβού, από την αέρα της ΕΡΑ, σε ποιο εστιατόριο θα τον βρουν να παίζει μουσική!

@ Στο Ραδιομέγαρο δεν έχουν διαβάσει τα πορίσματα των ελεγκτών δημόσιας διοίκησης για τη γκρίζα διαφήμιση. Δεν εξηγείται διαφορετικά, γιατί το πάθημα δεν γίνεται μάθημα.

@ Για την πρώτη υπόθεση υπήρξε καταδίκη αμετάκλητη της παρουσιάστριας της εκπομπής και του γενικού διευθυντή του τμήματος.

@ Ο οποίος, ως εκ θαύματος, επέστρεψε στην ΕΡΤ3 ως εργαζόμενος κάνοντας …εκπομπές. Τα καρντάσια στη Θεσσαλονίκη, δεν ξέρουν τίποτα και δεν έχουν δει τίποτα, φυσικά.

@ Η υπόθεση εκκρεμεί στο Πειθαρχικό, μετά από πολλές αναβολές.

@ Του έδωσαν και άδεια άνευ αποδοχών, όταν άνοιξε η ΕΡΤ το 2015, για να μην υπάρξει καμία πρόκληση.

@ Η δεύτερη υπόθεση γκρίζας διαφήμισης, δεν έχει φτάσει ακόμη στο ακροατήριο.

@ Αυτά έρχονται από το παρελθόν.

@ Τώρα, όμως; Με διασταλτική ερμηνεία της οδηγίας για τις οπτικοακουστικές υπηρεσίες, γίνεται του …εστιατορίου!

@ Με το επιχείρημα πως υπάρχει διαφήμιση… Τα ίδια έλεγαν και το 2009 και ήρθαν αργότερα οι ελεγκτές και μετά η εισαγγελική έρευνα και οι παραπομπές...

---
---
*

... o ΑΝΤ1 και ο Real FM κρατάνε τις πρωτιές ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

ΑΝΤ1 και Star «χτύπησε»
το «Survivor» του ΣΚΑΪ

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η μέση τηλεθέαση της περασμένης εβδομάδας, καθώς στον ΣΚΑΪ έκανε πρεμιέρα το ριάλιτι «Survivor». Όπως αποτυπώνεται στη μέτρηση της Nielsen, ο ΣΚΑΪ αύξησε τη θεαματικότητα και ανέβηκε στη δεύτερη θέση, αφήνοντας στην τρίτη θέση τον Alpha, η τηλεθέαση του οποίου αυξήθηκε, ενώ ο ΑΝΤ1 έχασε σχεδόν 2 μονάδες και το Star είχε επίσης πτώση. Μικρή αύξηση είχε το Mega και η ΕΡΤ1.

                                       13 - 19/2   6 - 12/2
ΑΝΤ1                               16,8%     18,5%
ΣΚΑΪ                               14,9%      11,8%
ALPHA                           14,6%      14,0%
STΑR                              10,4%      11,0%
MEGA                              8,5%        8,1%
E-TV                                 7,2%        7,4%
ΕΡΤ1                                 4,9%        4,7%
ΕΡΤ2                                 2,8%        3,4%
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV           0,7%        0,7%

πηγή: Nielsen
---
Πρώτος ο Real FM
και την περασμένη βδομάδα

Πρώτος με 134 αστάθμιστες αναφορές ο Real FM στη μέτρηση της Focus-ΑΕΜΑΡ τη βδομάδα 14 – 20/2/2017. Ο Μελωδία συγκέντρωσε 123, ο ΣΚΑΪ 118, ο Ρυθμός 102, ο RED και ο Rock FM 97, ο Athens DJ 92, ο Δίεση και ο Kiss 80 και ο Easy 78. Μετά την πρεμιέρα του Γ. Τράγκα ο Παραπολιτικά FM μπήκε ξανά στη μέτρηση και την περασμένη βδομάδα είχε 40 απαντήσεις.
---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

... για να δούμε τι έκαναν τα κυριακάτικα φύλλα ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*

Με συν 5.730 φύλλα οι κυριακάτικες

Στα χαμηλά παραμένουν οι κυκλοφορίες των κυριακάτικων εφημερίδων παρά τη μη έκδοση του «Βήματος», το τελευταίο φύλλο του οποίου πριν από την αναστολή της έκδοσής του (επέστρεψε στο περίπτερο την περασμένη Κυριακή) είχε πουλήσει 35.110 φύλλα.

Η συνολική κυκλοφορία τους την περασμένη Κυριακή (χωρίς την «Καθημερινή», που ως γνωστόν δίνει η ίδια τις πωλήσεις της) ήταν 256.970 φύλλα έναντι 232.220 την προηγούμενη εβδομάδα, ήτοι συν 24.750 φύλλα. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι συν 5.730 φύλλα γιατί την Κυριακή 5/2 δεν είχε δοθεί η κυκλοφορία του «Ελεύθερου Τύπου», που ήταν 19.020 φύλλα.

Η «Δημοκρατία» είχε τη μεγαλύτερη αύξηση, με συν 4.240 φύλλα.
---
Μόνιμη πορεία προ τα κάτω

των φύλλων της Κυριακής και τον Ιανουάριο

Σκαλί σκαλί κάτω πάει η κυκλοφορία των κυριακάτικων εφημερίδων. Την Κυριακή 5/2 έχασαν (συμπεριλαμβανομένου του «Βήματος») 23.041 φύλλα, καθώς πούλησαν 328.439 από 351.480 που είχαν την Κυριακή 29/1. Η «Καθημερινή» πούλησε 61.109 φύλλα έναντι 61.220 που είχε στις 29/1, ήτοι 111 φύλλα λιγότερα.

Ο μέσος όρος κυκλοφορίας των κυριακάτικων τον Ιανουάριο ήταν 346.579, ήτοι 18.140 φύλλα περισσότερα από αυτά που πούλησαν την Κυριακή 5/2. Αναλυτικά, ο μέσος όρος κάθε κυριακάτικης εφημερίδας τον Ιανουάριο ήταν:

 «Πρώτο Θέμα» 73.985, «Καθημερινή» 63.784, «Έθνος» 50.163, «Real News» 43.685, «Βήμα» 40.060, «Documento» 17.835, «Δημοκρατία» 14.685, «Τύπος» 16.310, «Ριζοσπάστης» 7.465, «Kontra News» 6.200, «Ελεύθερη Ώρα» 3.953, «Αυγή» 2.930, «Χωνί» 2.273, «ΠΑΡΟΝ» 2.018, «Άρθρο» 1.178 και «Λόγος» 55.
---
Ίδια γεύση για τις αθλητικές…

Συν 370 φύλλα ήταν η κυκλοφορία των εννέα αθλητικών εφημερίδων. Πούλησαν 22.580 φύλλα από 22.210 που είχαν στις 5/2. Το «Φως των Σπορ» συνεχίζει να κρατάει τα ηνία με 5.420 φύλλα, έχοντας κερδίσει 410 από τα 5.010 που είχε την προηγούμενη Κυριακή.

---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

... ελληνικό Δημόσιο - μετά τον Λαμπράκη ακολουθεί Νιάρχος;..

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Πληρώνει το ελληνικό Δημόσιο
Για το... home theater του Λαμπράκη


email αναγνώστη

Να θυμίσουμε στη γάτα του Ψυχάρη ότι με απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Γιώργου Χουλιαράκη, που αναρτήθηκε στη «Διαύγεια», προβλέπει την ανάληψη και ένταξη στο χρέος της Κεντρικής Διοίκησης από την 1η Ιανουαρίου 2017 του ανεξόφλητου κεφαλαίου της (από 22 Δεκεμβρίου 2003) δανειακής σύμβασης αρχικού ποσού των 150 εκατομμυρίων ευρώ που έχει συναφθεί από τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (ΟΜΜΑ) με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.

Πρόκειται για το HOME THEATER του Λαμπράκη (Μέγαρο Μουσικής......), μιας και μιλάμε για ιστορικά έντυπα με τους απλήρωτους εργαζόμενους και τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από δάνεια (ΔΟΛ-ΔΟΨ) τα οποία φορτώθηκαν στις πλάτες του ελληνικού λαού...

---
Σχόλιο "Α" - ... να συμπληρώσουμε ότι έχει αναληφθεί από το ελληνικό Δημόσιο και η υποχρέωση για ένα ακόμη δάνειο ύψους 95 εκατ. ευρώ από την Εθνική Τράπεζα ... και ήρθε κι αυτή η σύμβαση του Ελληνικού Δημοσίου με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ... πως να μην είσαι καχύποπτος, ηρωικέ Έλληνα φορολογούμενε...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

... ποιος θυμάται την Αριστέα Μπουγάτσου;..

*
Ανασυγκρότηση
***
*

(19/3/1964 - 10/2/2013)
Τέσσερα χρόνια χωρίς την Δημοσιογράφο

«… αν τελειώσει εδώ το ταξίδι μου
και πάλι ευχαριστημένη θα ‘μαι. 
Πορεύτηκα με τη δική μου πυξίδα,
δίχως υποχωρήσεις και εκπτώσεις». 
Αριστέα Μπουγάτσου

Πόσες αγωγές σου έχουν κάνει τελικά Αριστέα μέχρι τώρα;

Κάποτε ήμουν η πλέον περιζήτητη. Αν άθροιζα τις αγωγές, κόντευαν το ΑΕΠ της χώρας. Είναι μια μέθοδος που έχει γίνει πλέον βιομηχανία για να συνετίζεται κάποιος. Η δεύτερη μέθοδος πίεσης είναι η κρατική διαφήμιση. Κλείνω στο μέσο σου την κάνουλα για δουν τα αφεντικά σου ότι τους χαλάς το ταμείο. Αυτά έχουν συμβεί. Στραγγαλισμός οικονομικός και μάλιστα από μεγάλους φορείς. Όμως, ποτέ δεν μου ζητήθηκε να βάλω νερό στο κρασί μου. Το έχω μάθει αργότερα, ως παρεμπίπτον στοιχείο. Δεν ήρθε ποτέ κάποιος διευθυντής ή ιδιοκτήτης να μου πει «Ρε παιδί μου, τι έγινε;». Και πρέπει να σου πω ότι ξηλώθηκαν σελίδες, ακυρώθηκαν προγράμματα. Η χειρότερη βέβαια είναι η διαφήμιση που μεταμφιέζεται σε δημοσιογραφική ύλη. Και υπάρχουν και δημοσιογράφοι που υπογράφουν τέτοια κείμενα. Θυμάμαι όμως παραδείγματα από το ραδιόφωνο, όπου υπήρχαν άνθρωποι που τους ζητήθηκε να εκφωνήσουν διαφημιστικά μηνύματα κατά τη διάρκεια της εκπομπής τους και έκλαιγαν.

Τι σε ενοχλεί περισσότερο σε κάποιες δημοσιογραφικές συμπεριφορές;

Τα βιλαέτια εκάστου, οι προσωπικές ατζέντες. Αν καθένας προτάσσει τις προσωπικές του φιλίες, γνωριμίες, κομματικές πεποιθήσεις, τις σχέσεις του με επιχειρηματίες, με πολιτικούς και όλα τα περνάει μέσα από μια κρισάρα των «φίλων». Το χειρότερο είναι οι προσωπικές δουλείες. Χρειάζεται μια αχρωματοψία. Αλλά στο κεφάλαιο που μπαίνεις έχει σημασία και η δημοσιογραφική χάρτα, αν τηρείται. Πόσο μπορεί να είναι κάποιος ανεξάρτητος δημοσιογράφος όταν ταυτόχρονα με το βασικό έντυπο που εργάζεται είναι και σε ένα γραφείο Τύπου, επιχειρηματικό ή κυβερνητικό; Αυτό το επιτρέπει ο κώδικας δεοντολογίας. Μπορούμε να είμαστε πεταλουδίτσες.

Στο έχουν προτείνει;

Δεν θα έλεγα ότι το έκαναν πολλοί. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι λένε όχι σε αυτές τις προτάσεις. Αλλά η πιάτσα δεν χαλάει από τους πολλούς. Χαλάει από τους παραιτημένους και είναι πολλοί αυτοί στο δικό μας τομέα. Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι δεν είναι διεφθαρμένοι αλλά αδιάφοροι. Και τολμώ να πω απαίδευτοι. Αυτό φαίνεται κυρίως στον προφορικό λόγο, υπό την πίεση του χρόνου. Στο γραπτό όμως βγάζεις την ψυχή σου, όσο και αν το ρεπορτάζ σού επιβάλλει συχνά μια ξύλινη γλώσσα.

Θα μου πεις τελικά πόσες αγωγές σου έχουν γίνει;

Πολλές και από μεγαλόσχημους. Ο Κόκκαλης, ο Ψυχάρης και ο Βουρλούμης. Όπως βλέπεις, με εμένα δεν ασχολούνται παρακατιανοί. Το δικαστήριο με τον Ψυχάρη έγινε και περιμένουμε την απόφαση (σ.σ. αθωώθηκε), με τον Βουρλούμη θα γίνει το Φεβρουάριο. Του Κόκκαλη έχουν κλείσει, τις έχασε όλες.
---
τα αποσπάσματα είναι από συνέντευξή της στη Lifo
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

... μια "άλλη ματιά" στην σύμβαση δωρεάς Νιάρχου - Δημοσίου ...

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Όπως λέμε "Μέγαρο Μουσικής";
Μια δωρεά στον Νιάρχο


Στις 9 Αυγούστου του 2009 δημοσιεύεται στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης η «Σύμβαση Δωρεάς» μεταξύ του «Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος» και του Ελληνικού Δημοσίου για το «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος». Το ελληνικό κράτος προσφέρει έκταση 283 στρεμμάτων στο Ίδρυμα, για να κατασκευάσει το Κέντρο, με έξοδα που εκτιμώνται στα 440 εκατ. ευρώ. Η κυβέρνηση Καραμανλή (με υπουργό Πολιτισμού τον Αντώνη Σαμαρά) και η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ έκτοτε παρουσιάζουν τη συμφωνία ως μια φιλεύσπλαχνη δωρεά του εφοπλιστή προς το κράτος, με σκοπό την προστασία και ανάπτυξη του Πολιτισμού. Σύμφωνα όμως με όσα προβλέπει η Σύμβαση, το νέο Κέντρο Πολιτισμού δεν θα ανήκει στο ελληνικό κράτος.

Το (όχι ακριβώς) δημόσιο Κέντρο Πολιτισμού

Τη διαχείριση του Κέντρου Πολιτισμού προβλέπεται ότι αναλαμβάνει η νεοσύστατη ανώνυμη εταιρεία ειδικού σκοπού «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος Α.Ε.», που μετά την κατασκευή του Κέντρου απλώς θα στελεχωθεί (θεωρητικά) με άτομα που θα επιλέξει το κράτος. Η Σύμβαση αναφέρει ξεκάθαρα ότι αυτή η Α.Ε. «δεν υπάγεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα [...] και θα λειτουργεί ως φορέας ιδιωτικού δικαίου». Ωστόσο απολαμβάνει σημαντικών προνομίων, όπως η απαλλαγή της εταιρείας από «κάθε φύσης φόρους» εκτός Φ.Π.Α. και ανταποδοτικών τελών. Μπορεί όμως η Σύμβαση να μειώνει εντυπωσιακά τα οικονομικά οφέλη του Δημοσίου από το Κέντρο Πολιτισμού, αλλά προβλέπει ρητά ότι μεταξύ των εσόδων της Α.Ε. είναι «η επαρκής χρηματοδότηση από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών».

Συν τοις άλλοις, παρά το γεγονός ότι Εθνική Βιβλιοθήκη και Εθνική Λυρική Σκηνή θα φιλοξενούνται πλέον σε ένα «δημόσιο κτίριο», είναι υποχρεωμένες να πληρώνουν... ενοίκιο για την παραμονή τους εκεί. Η Σύμβαση προβλέπει ότι η εταιρεία που θα διαχειρίζεται το Κέντρο Πολιτισμού θα λαμβάνει ««έσοδα από την παροχή ολοκληρωμένων υπηρεσιών προς την Ε.Β.Ε. και την Ε.Λ.Σ. καθώς και από την εκμετάλλευση των υποδομών του Κ.Π. και την παροχή υπηρεσιών για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των υποδομών αυτών». Τα έξοδα αυτά, σύμφωνα με την Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους όταν ψηφίστηκε η Σύμβαση, θα οδηγήσουν σε ανάγκη αύξησης της χρηματοδότησης προς τις δύο αυτές δομές.

Ενοίκιο ή... έξωση

Η Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου προέβλεπε ότι, για τα έξοδα στέγασης στο νέο Κέντρο, Ε.Β.Ε και Ε.Λ.Σ θα λαμβάνουν επιπλέον 10 και 5 εκατομμύρια ευρώ αντίστοιχα. Με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο το ελληνικό κράτος να ανταποκριθεί σε αυτές του τις υποχρεώσεις. Σε περίπτωση μάλιστα που γίνει πραγματικότητα το αρνητικό σενάριο, το (όχι και τόσο δημόσιο τελικά) Κέντρο μπορεί προχωρήσει σε εξώσεις. Η Σύμβαση αναφέρει χαρακτηριστικά ότι σε περίπτωση που το Ίδρυμα κρίνει ότι η Λυρική ή η Βιβλιοθήκη παραβιάζουν τους όρους χρήσης «δικαιούται να λύσει τη Σύμβαση με μονομερή έγγραφη δήλωσή του προς το Ε.Δ., η οποία θα αναφέρει τους λόγους λύσης».

Ένα τέτοιο σενάριο σίγουρα δεν είναι απίθανο. Ο κίνδυνος μη ανταπόκρισης και εν τέλει απομάκρυνσης είναι ορατός για τη Λυρική Σκηνή, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες του TPP, εμφανίζει ήδη ετήσια ζημία 2 εκατομμυρίων ευρώ. Τα επιπλέον έξοδα για την στέγαση της στο Κέντρο Πολιτισμό θα επιβαρύνουν τα ήδη άσχημα οικονομικά της και ακόμα κι αν υποτεθεί ότι η χρηματοδότηση (10,5 εκατ ευρώ) θα αυξηθεί από το υπουργείο Πολιτισμού, είναι πολύ πιθανό τα έξοδα να μην καλύπτονται επαρκώς.

Το πρόβλημα του υψηλού κόστους δεν είναι το μόνο όμως για τη Λυρική, καθώς εκφράζονται και σοβαρά ερωτήματα για το εργασιακό καθεστώς στο Κέντρο. Η Σύμβαση προβλέπει ότι «το Ίδρυμα προτίθεται να εξετάσει σε συνεργασία με την Ε.Β.Ε., την Ε.Λ.Σ. και τον Οργανισμό το ενδεχόμενο δημιουργίας προγραμμάτων μαθητείας (stage), που απευθύνονται σε νέες και νέους διαφόρων ειδικοτήτων, (στους οποίους θα περιλαμβάνεται αριθμός εργαζομένων στην Ε.Β.Ε., στην Ε.Λ.Σ. και στον Οργανισμό), τα οποία και θα χρηματοδοτήσει». Τα σωματεία των εργαζομένων της Λυρικής έχουν ζητήσει επανειλημμένα της λεπτομέρειες για το νέο εργασιακό καθεστώς από την διοίκηση της Ε.Λ.Σ, που ωστόσο αρνείται να τους απαντήσει συγκεκριμένα.

Τι κερδίζει ο όμιλος Νιάρχου

Παρά τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, μοιάζει αδιαμφισβήτητο ότι η γνωστή οικογένεια εφοπλιστών δαπανά οικειοθελώς ένα σεβαστό ποσό για την ανέγερση ενός πολυχώρου που θα προωθήσει πολιτιστικές δραστηριότητες. Μόνο που όπως φαίνεται στη Σύμβαση, τα κίνητρα του δεν είναι ιδιαίτερα ανιδιοτελή. Αρχικά, το ποσό αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια αγορά διαφημιστικού χρόνου πολλαπλάσιας αξίας. Το όνομα του «ευεργέτη» θα βρίσκεται, σύμφωνα με τη Σύμβαση, σε κάθε μορφής υλικό που θα συνδέεται με τις δραστηριότητες της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (αφίσες, ενημερωτικά φυλλάδια, προσκλήσεις κ.α.), ενώ υπάρχει δέσμευση ότι η κεντρική αίθουσα της Ε.Β.Ε. καθώς και η κεντρική σκηνή της Ε.Λ.Σ. θα φέρουν η κάθε μια χωριστά την ονομασία «Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος»

Παράλληλα, η οικογένεια Νιάρχου υποτίθεται ότι παραχωρεί το Κέντρο στη διάθεση του ελληνικού κράτους αλλά στην πραγματικότητα θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται οικονομικά τον χώρο. Η «Σύμβαση Δωρεάς» αναφέρει ότι «το Ίδρυμα διατηρεί επ’ αόριστον το δικαίωμα να χρησιμοποιεί άνευ ανταλλάγματος τις Εγκαταστάσεις, τις Βοηθητικές Εγκαταστάσεις και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος για τη διενέργεια από αυτό με δικές του δαπάνες εκδηλώσεων». Ουσιαστικά το Ίδρυμα Νιάρχου κατασκευάζει έναν πολυχώρο πολιτισμού, τον οποίο θα συνεχίζει να χρησιμοποιεί για πάντα, δωρεάν. Απλώς ένα μέρους αυτού του πολυχώρου θα στεγάσει δύο δημόσιες πολιτιστικές δομές, ενοικιάζοντας τις εγκαταστάσεις.

«Τη δωρεά μας πίσω»

Ίσως όμως ο σημαντικότερος (και πιο... εντυπωσιακός) όρος της συμφωνίας κράτους – Ιδρύματος Νιάρχου είναι αυτός που δίνει τη δυνατότητα στο Ίδρυμα, όχι μόνο να διακόψει οποιαδήποτε στιγμή τη Σύμβαση, αλλά να ζητήσει πίσω το σύνολο της επένδυσης του. Σε περίπτωση που το ίδρυμα Νιάρχου επιλέξει να «σπάσει» τη Σύμβαση, έχει δικαίωμα να ζητήσει από το ελληνικό Δημόσιο ολόκληρο το κόστος υλοποίησης του Κέντρου Πολιτισμού, δηλαδή τα 440 εκατ. που δαπάνησε, με κάποιες μικρές προσαρμογές που περιγράφονται στη Σύμβαση. Κάτι που επιβεβαίωσε ο νυν πρόεδρος του Δ.Σ. του Κέντρου Πολιτισμού και στέλεχος του Ιδρύματος Νιάρχου, Γιώργος Αγουρίδης, σε συνέντευξη του στο «Βήμα» τον περασμένο Ιούνιο. «Έχουμε το δικαίωμα να προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη και να ζητήσουμε να μας επιστραφεί ολόκληρο το ποσό που δαπανήθηκε για την ανέγερση και τον εξοπλισμό – σχεδόν 600 εκατομμύρια ευρώ -, υπό τον όρο ότι τα χρήματα που θα εισπράξουμε θα διοχετευθούν σε φιλανθρωπικές δράσεις στην Ελλάδα» ανέφερε. Εντύπωση επίσης προκαλεί το γεγονός ότι από την στιγμή που το Ίδρυμα ζητήσει πίσω τα χρήματα του, το κράτος έχει προθεσμία μόλις 3 μηνών για να ικανοποιήσει το αίτημα αυτό.

Μοιάζει ξεκάθαρο ότι σε περίπτωση που το Ίδρυμα επιλέξει να «πατήσει το κουμπί» και να ζητήσει περίπου μισό δισεκατομμύριο από το ελληνικό κράτος μέσα σε τρεις μήνες, το Δημόσιο θα βρεθεί μπροστά σε ένα δυσθεώρητο πρόβλημα. Πρόκειται για έναν υπερπολύτιμο μοχλό πίεσης και προώθησης των συμφερόντων του ομίλου. Εκτός της πολύτιμης διαφήμισης και της χρήσης του Κέντρου για ιδιωτικούς σκοπούς ο όμιλος Νιάρχου κερδίζει κι ένα διαπραγματευτικό χαρτί ανεκτίμητης αξίας για τις επόμενες υποθέσεις του με το ελληνικό Δημόσιο. Τελικά μια «δωρεά» μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη

---
---
*